slide layer
slide layer
slide layer
slide layer

copyright

ترمیم شکستگی دندان

اگر چه دندان های ما توسط لایه نازک اما مقاومی به نام مینا محافظت می شود  اما همیشه امکان صدمه دیدن مینا و حتی بخشهای داخلی دندان در اثر عوامل مختلف وجود دارد.  گاهی اوقات ممکن است با جویدن یخ یا مداد گوشه دندان لب پر شود و گاهی در اثر وارد آمدن ضربه به صورت، ممکن است دندان بشکند. به خصوص اگر دندان از قبل ضعفی داشته باشد مثلا پوسیدگی یا ترک ریز داشته باشد در اثر این فشارها  بیشتر احتمال دارد که بشکند. اگر دندانتان لب پر شده یا شکسته است، نترسید میتوان این مشکل را حل کرد.

 مراقبت از دندان شکسته

اگر دندانتان ترک خورده لب پر شده یا شکسته است باید هر چه سریعتر به دندانپزشک مراجعه کنید وگرنه آسیب وارد شده گسترش پیدا می کند یا دندان دچار عفونت می شود و حتی ممکن است در نهایت دندان خود را که به راحتی می توانستید ترمیم کنید، از دست بدهید.

تا زمانی که به دندانپزشک مراجعه می کنید  کارهای زیر را انجام بدهید:

اگر دندان تان درد می کند استامینوفن یا مسکن بدون‌ نسخه دیگر مصرف کنید. دهان خود را با محلول آب نمک بشویید.

اگر شکستگی باعث شده دندان  لبه تیز یا  دندانه دار پیدا کند،  لبه تیز آن را با یک آدامس بدون شکر یا پارافین بپوشانید تا از بریدن زبان، لب یا گونه جلوگیری شود.

اگر میخواهید غذا بخورید تنها غذاهای نرم بخورید و از جویدن با دندان شکسته خودداری کنید.

درمان شکستگی دندان

مراقبت از دندان شکسته

درمان شکستگی دندان بستگی به شدت آسیب وارد شده دارد. اگر تنها بخش کوچکی از مینا شکسته است برای ترمیم آن معمولا تنها یک جلسه کفایت می کند اما اگر آسیب دیدگی شدید باشد ممکن است جلسات بیشتر و زمان طولانی تر و هزینه بالاتری صرف درمان آن شود.  به طور کلی روش های ترمیم شکستگی دندان به صورت زیر است:

 پر کردن دندان یا باندینگ 

پر کردن دندان شکسته یا باندینگ 

اگر تنها گوشه کوچکی از مینای دندان پریده باشد ممکن است دندانپزشک جای خالی آن را با مواد پر کننده دندان پر کند. اگر ترمیم مربوط به دندان های جلویی باشد یا هنگام لبخند زدن مشخص باشد، از رزین کامپوزیت سفید رنگ برای این منظور استفاده می شود.  باندینگ درمانی است که نیازی به بی حس کردن دندان ندارد و  تهاجمی نیست.  برای ترمیم دندان با باندینگ ابتدا سطح دندان با مایع یا ژل مخصوصی زبر می شود تا پیوند محکم تری با چسب باندینگ برقرار کند.  سپس دندانپزشک چسب را به دندان می مالد  و رزین همرنگ دندان را بر روی آن  قرار می دهد.  مواد پرکننده شکل دهی  می شود تا شکل دندان  بازسازی شود.  پس از پایان کار، دندانپزشک نور فرابنفش بخش خصوصی به مواد می تاباند تا مواد سخت شده و محکم شود.

ترمیم دندان با روکش

ترمیم دندان شکسته با روکش

اگر بخش بزرگی از دندان شکسته باشد یا دندان پوسیدگی گسترده داشته باشد ممکن است ساختار باقیمانده دندان به اندازه ای نباشد که بتواند پس از پر شدن، یکپارچگی خود را  تحت فشار زیاد فک، حفظ کند.  در این شرایط روکش کردن دندان مناسب تر است.  روکش یک کلاهک شبیه تاج دندان است که بر روی دندان قرار می گیرد تا زیبایی و عملکرد را به دندان باز گرداند. پس از روکش شدن در واقع باقی مانده دندان طبیعی در زیر روکش پنهان می ماند.

روکش دائمی ممکن است از جنس تمام سرامیک تمام فلز و یا سرامیکی فلزی انتخاب شود. هر یک از انواع روکش و معایب و مزایایی دارد و بستگی به شرایط دارد که کدام نوع روکش دندان انتخاب شود.  به طور کلی روکش دندان تمام فلزی محکم ترین و مقاوم ترین نوع روکش و روکش دندان تمام سرامیکی زیباترین  نوع روکش دندان محسوب می شود.

اگر تمامی بخش بالای دندان یعنی تاج دندان شکسته باشد اما هنوز ریشه دندان سالم باشد دندانپزشک احتمال دارد عصب کشی و سپس ترمیم با میله و روکش (پست و کور) را  توصیه نماید.  در این روش میله یا پست برای  تقویت ساختار دندان و ثابت نگه داشتن روکش دندان در مجرای ریشه قرار داده میشود  و سپس روکش دندان بر روی دندان قرار می‌گیرد و به آن چسبانده می شود.

درمان دندان شکسته

شکل- تصویر بالا دندانی را نشان میدهد که تحت عصب کشی و سپس ترمیم با پست و کور قرار گرفته است.

معمولا برای روکش کردن دندان دو جلسه لازم است. در جلسه اول دندانپزشک عکس پرتوی ایکس از دندان می گیرد تا وضعیت ریشه ‌های آن و استخوان پیرامون آن را بررسی کند.  اگر مشکل دیگری شناسایی نشود کار درمان شروع می شود.

ابتدا دندان و لثه و اطراف آن بی حس می شود و سپس بخشی از ساختار دندان برداشته می‌شود و دندان شکل‌ دهی می شود تا آماده روکش شود.  اگر پس از شکستن دندان بخش بزرگی از دندان از دست رفته باشد از مواد پر کننده برای بازسازی دندان و نگه داشتن روکش دندان استفاده می شود.  سپس دندانپزشک با مواد خمیری شکل ای از دندان  مورد نظر و دندان مقابل آن که قرار است با این دندان تماس داشته باشد قالب گیری می کند.  قالب به آزمایشگاه فرستاده می شود تا بر اساس آن روکش دندان ساخته شود.  ممکن است در این مدت روکش دندان موقتی ساخته شده از فلز نازک یا اکریلیک، برای  محافظت از دندان استفاده شود.

در جلسه دوم که معمولا دو یا سه هفته بعد از جلسه اول است،  روکش دندان موقتی برداشته می شود و روکش دائمی روی دندان قرار می گیرد تا دندانپزشک مشخص کند روکش اندازه است یا نه.  پس از تنظیمات لازم و اطمینان یافتن از اندازه روکش،  روکش به صورت دائمی با چسب به دندان چسبانده می شود.

بعضی از کلینیک های دندانپزشکی به تکنولوژی تراش دیجیتالی مجهز هستند که به آنها این امکان را می دهد که روکش را در همان جلسه اول طراحی کرده و بسازند و به دندان بچسبانند.